Shinsekai yori

[Facecheck]

Tylko jakie było zakończenie Higurashi? To całkiem coś innego pod względem dramatyzmu. Oglądałeś Bokurano czy I sezon Mushishi? To już bardziej te klimaty.

 

W Shin Sekai Yori nie było nic szczęśliwego dla bohaterów, a jedynie coraz większe tragedie.

 

Ogólnie ten cały świat był chory i w dużej mierze nielogiczny. Takie właśnie są moje wnioski po obejrzeniu tej serii.

Żadnego z tamtych dwóch nie widziałem(ale tytuły znam oba), kiedyś w sumie może oglądnę Mushishi, gdyż dużo osób je zachwala...

 

Wiem, ale mi się to podobało, Tobie nie, kwestia gustu. Z tym, że był nielogiczny, to muszę się zgodzić, twórcy zostawili dość sporo niewyjaśnionych kwestii. :/

Dobra, ja się wezmę zepnę w tygodniu gdzieś, walnę rewatcha i dopiero się znowu wypowiem

[LenoK]

Top 1 anime według mnie   Polecam serdecznie

[armoro]

Jakby kogoś interesowały szczegóły odnośnie scen, które najbardziej ocenzurowano w anime to poniżej można przeczytać cytaty z powieści, które ich dotyczą.

To co miało miejsce 5 odcinku (Saki i Satoru uwięzieni w klatce)

 

“What do we do now?”
“Anyway, all we can do now is wait to be rescued. If Shun and them make it out okay,
they’ll alert the town.”
How long would we have to wait until the rescuers got here? Just thinking about it was
depressing.
We sat pressed against each other in the narrow birdcage.
“It’s still watching us, huh.”
It’s been about an hour since we entered the cage, but the sentry was still glaring
suspiciously at us. It met my eyes and turned away, but looked back toward us soon after.
“Ignore it. It’s just a stupid queerat,” Satoru said, putting his arm around my waist.
“But, somehow…hey, what are you doing?” I directed the second half of my sentence
toward Satoru.
“Your nerves are probably all frazzled, right? I’ll help you relax,” he said, leaning over
me stiffly. The light behind him hid his face in shadows, but I could still see his eyes
glittering brightly.
“Okay. I’ll do it. Just lie back,” I put my hand on his chest.
Satoru stopped moving. I felt his heart beating through his T-shirt. I smiled, and slowly
pushed him over.
The pale moonlight illuminated his face as I ran the back of my hand gently down his
cheek. Satoru closed his eyes, and kept contentedly still, like a pet cat.
When I cupped his face in my hands and kissed his forehead, Satoru buried his face in
my chest.
I caressed him gently from his neck to his wrist, to his torso.
Until now, we never had a chance to touch each other like this. But our usual
interactions, snapping and teasing each other, were all expressions of love.
Satoru was completely hard now. Until now, I’ve only had experiences with girls, so I
didn’t know what to do with a boy. When I touched him through his jeans, I could feel its
heat and pulsation through the thick material. What was I supposed to do?
I tried to bide my time by running my hands over Satoru’s inner legs, squeezing his butt,
but he grabbed my hand and put it on his genitals.
I undid the button and unzipped his jeans. He was so hard that it looked like his boxers
were about to rip.
Once again I caressed his most sensitive part. This time, I could see its size and shape
much more clearly through the thin material of his boxers. I thought it was interesting that it
looked almost alive, reacting to my touch like a little pet.
Suddenly, the false minoshiro’s words echoed in my ears.
“When stress among members of a group arise, bonobos will relieve it through intimate
s*xual contact. Mature males and females engage in s*xual intercourse, and immature
individuals or individuals of the same s*x will rub their genitals together in an imitation of
intercourse. This prevents conflicts and maintains order within the group…”
No. We’re not monkeys.
I shook my head, trying to drive away unneeded thoughts.
But. There were strict rules in the Code of Ethics regarding s*xual acts between boys
and girls, almost to the point of being forbidden. But something just one step away from it,
that is, contact between two people of the same s*x, was allowed, even encouraged. Why is
that?
“The first step was to have frequent physical contact. Hand holding, hugging, and
cheek-kissing. The second step was to encourage contact between opposite and same s*xes
from childhood to puberty. The idea was to make it a habit to use s*xual play, and the
ensuing orgasms, to dispel tensions between people. And the third step was to encourage
free s*x among mature humans.”
If what the false minoshiro said was true, then all of this was just something created to
protect our society…
“What’s wrong?” Satoru asked, because I had suddenly stopped moving.
“Nothing, sorry.”
“This time, let me do it,” he said, groping me.
“W-wait…!”
Satoru probably thought he was being gentle, but he was actually tickling me. I
squirmed and threw my head back. Then I felt a pair of eyes drilling into me. The sentry. It
stared unblinkingly at us.
No one, adult or children, wants to be watched when they’re having an intimate
moment with their partner. So when an outsider happens upon a situation like this, the
proper thing to do would be to look away and leave as soon as possible.
But then, when the third party isn’t human, there isn’t such an expectation. Once when
Maria and I were spending time together on the Hamasaki sand dunes, Shun’s bulldog
Subaru was there as well, though I don’t remember how that came to happen.
In this case though, the queerat’s gaze was different from Subaru’s, and felt extremely
unpleasant. It obviously didn’t understand the meaning of our actions; all its primitive brain
could imagine were obscene acts as it looked lewdly at us with, saliva dripping from its
mouth.
Since I had stopped moving again, Satoru opened his eyes.
“What now? Stop teasing.”
“I’m not. …look,” I flicked my eyes in the direction of the sentry.
Satoru clicked his tongue. “Just ignore it.”
“I can’t.”
His fun spoiled, Satoru glared menacingly at the queerat.
“Damn it. That bastard. I’ll deal with it.”
“Without your cantus?”
Sensing mockery in my words, Satoru’s face became sullen. “Even without cantus,
humans still have knowledge.”

 

Następnie wydarzenia z 8 odcinka. Można się dowiedzieć na przykład dlaczego jak bohaterowie mieli 14 lat

były same związki homoseksualne.
Po prostu heteroseksualne były surowo zabronione przez Radę Etyki z powodu niebezpieczeństwa zajścia w ciążę.

 

Cytat w większości od momentu jak Saki zobaczyła Shiona i Satoru, a następnie przybiegła do Marii.

 

The Ethics and Education Committee were extremely strict about relations between
adolescent boys and girls. So for kids of our age, we were limited to strictly platonic
relationships with the opposite s*x.

I went looking for Maria after I got back to town and found her at home on the back
porch. Thankfully, all her family members seemed to be out, but there was still an annoying
third wheel. Mamoru.
“Saki, what’s wrong?” she asked in a bright, clear voice.
In the past two years, Maria had grown into a young woman with beautiful arched
eyebrows, sparkling eyes, a straight, perfect nose, and expressive mouth who carried herself
with confidence and determination. The only thing that hadn’t changed was her flame-red
hair.
“I just suddenly wanted to talk to you,” I said, smiling at her while throwing Mamoru a
cold look.
Mamoru avoided my gaze and slid out of sight.

Maria sat on the veranda, swinging her feet off the side. Mamoru sat a little distance
away, concentrating on drawing Maria. He wasn’t drawing with pencil and paper like we did
in Harmony School. Instead, he had a wooden board spread with a thin layer of white clay
and was using his cantus to draw with powdered stones such as garnet, fluorite, beryl,
cordierite, and columbite.
The portrait didn’t just look like Maria, but also managed to capture her spirit. Even I
had to admit that he had an amazing talent.
Mamoru had lost his mother to typhoid fever when he was young, and seemed to view
Maria as a surrogate since both had red hair, a rare trait in our town. According to Satoru,
red hair was never an Asian trait, so Mamoru’s mother and Maria’s possibly mutual ancestors
must have come from a distant country many generations ago.
From what I remember, Mamoru became attached to Maria right after we entered Sage
Academy. But even now, during puberty, he showed no interest toward his own s*x, no
matter how many cute boys approached him. He lived in the westmost village of Oakgrove
while Maria lived on the eastern coast in Whitesand. Even so, Mamoru took a boat to meet
Maria at her house every morning. Although his devotion was touching, at our age,
relationships with the opposite s*x were a huge taboo, so Mamoru had to use drawing as an
excuse to visit her.
He was always with Maria and paid no attention to anyone else. As for Maria, she
seemed moved by his affection and the two of them gradually grew closer. Actually their
relationship looked more like one between a master and her loyal dog.
But since I was universally recognized as Maria’s lover, Mamoru’s life was sometimes
rather depressing.
“Hey, let’s go for a walk,” I said, hinting that I wanted to be alone with her.
“Okay, sure,” she smiled understandingly.
“Alright, we’re gonna go for a bit…Mamoru you should take a break.”
Mamoru looked miserable at the prospect of Maria and I going off alone.
“Thank you, it’s beautiful. I love it,” Maria said, taking a quick look at the painting.
Mamoru’s face lit up with joy for a second. He was always dead silent in front of me.
Maybe he was embarrassed to let other girls see how devoted he was to Maria. Since he was
always so quiet, I had gotten into the bad habit of completely forgetting his existence around
Maria.
We walked to a small boat anchored on the river. It was one of the town’s communal
boats, painted with a blue dolphin on the side, which anyone could use as long as they
returned it to one of the designated docks when they were done.
I pushed off with my cantus. As we glided over the water, Maria untied her hair and let
it fan out in the breeze.
She put her arms around my neck and whispered, “What’s wrong?”
Her gentle voice nearly brought me to tears.
“Nothing, really. I just wanted to see you.”

She knew it was a lie, but didn’t press further. Maria ran her fingers through my hair,
untangling all my worries along with it.
We were heading for a little hill overlooking the Hamasaki sand dunes that was
surrounded by bushes and provided perfect secrecy. In Harmony School we would often
spend the afternoons there when the weather was nice. Back then, I was the first to suggest
taking off our clothes, but Maria was the one who bravely stole a kiss from me as we lay
naked together.
After docking, we raced up the dunes. I was worried that someone may have discovered
our hiding spot since we hadn’t gone there for a while, but thankfully it looked untouched.
Although I knew for sure that we were completely hidden from view, we still made a
check of our surroundings before taking off our clothes. At first I felt a little embarrassed,
but our laughter as we slowly undressed each other made me feel like I had returned to my
innocent childhood days.
It wasn’t quite yet summer, so the air was a little chilly. We rubbed the goosebumps on
each other’s arms.
“Saki, your breasts have gotten bigger,” Maria suddenly grabbed me from behind.
“…that tickles,” I squirmed away.
She chased after me, putting her hands all over my body. At some point, she managed
to take off my bra.
“Ugh, stop,” I couldn’t stand the feeling and crouched on the ground, arms around my
knees.
“What are you talking about? Isn’t this what you want? That’s why you came to me,
right?”
I laughed, shook, and writhed under her relentless attacks. It was a fine line between
happiness and suffering, loving caresses and torture.
“Well. Since I haven’t seen you for a while, I need to inspect your body properly.
What’s changed since the last time? Have you fully developed?”
“Enough. You don’t have to…!”
As I was talking, Maria ran her soft fingers up and down my body. Her fingers were so
nimble it felt as if there were a thousand hands touching me.
“Hm. Such a beautiful body. Not an extra ounce of fat anywhere, and so soft.”
“U-uh. Are you done? It’s your turn now…”
“Mm, I’ll let you look as much as you like later. But I still need to check your
sensitivity.”
She went on like this for thirty minutes. I laughed and begged her to stop until I was
completely out of breath.
“Amaaazing. You actually enjoy all this teasing don’t you. Your entire body is
responding to the pleasure.”
I couldn’t even come up with words to deny it. I glared accusingly at her through bleary
eyes.
“Heh, how cute,” Maria smiled at me, her face only a hair’s breadth from mine.

She slowly pressed her lips against mine. Aah. How do I describe this softness? Until
then, I had kissed a number of boys and girls, but never felt anything like this before. For
many people, their mouths tense up if they’re nervous or if they’re consciously trying to
control it, but Maria’s lips were like marshmallows, slowly enveloping my own. Just this was
enough to melt me, but then she parted my lips and slipped her tongue in my mouth. This
raw sensation always gave me goosebumps. She explored my mouth, running her tongue
over the backs of my teeth, the insides of my cheeks, and finally, my tongue. Our senses
melded together, touch with touch, taste with taste.
I gave myself up to her completely; all I wanted was to remember the sensation of her
tongue. Maria’s every move was an expression of her own desires, and soon I would be
expected to reciprocate.
The two of us lay entwined, knees bumping against knees, hardened nipples pressed
against each other.
She slid her hand below my stomach, lightly stroking the soft hair, then moved down
farther. I was embarrassed that she would feel how wet I was and tried to pull away. It was a
fruitless attempt, of course.
“Oh? Why are you so excited?” Maria asked innocently, as if she didn’t know that it was
entirely her fault.
“U….uun,” I tried to protest, but no words came out.
Without waiting for an answer, she reached a finger into me. Into every girl’s most
sensitive area, a little bump no bigger than a pearl. She teased it with gentle circular motions,
and my mind went blank. I had melted to the very core of my body.
Time passed, flowing thickly like honey. Maria and I forgot about the rest of the world,
lost in our intense lovemaking. For the second half, I took charge, rendering Maria
speechless, tears flowing down her face as she writhed with pleasure.

Our actions were not considered taboo, but one thing that was strictly prohibited was
penetration. At the end of every term, the school nurse would check to make sure that all the
girls were still virgins. If the hymen was discovered to be broken, the student would be
questioned, and if the reason was that it was caused by impure heteros*xual intercourse, she
would be expelled.

At that time, there wasn’t anyone around us who had been forced to leave school for
this reason. There was only a rumor that it had happened to a girl about seven years ago. It
was said that she was never seen again after that incident, but like many of Satoru’s stories,
there was no source for the legend, so its legitimacy was questionable.
After we were done, Maria and I lay back on the sand, covered in sweat. I suddenly
remembered something the false minoshiro had said. In order to rid the society of violence,
we had decided to change the structure of our society to one based on love, like the
bonobos…

 

Czyli za utratę

dziewictwa w wyniku kontaktów z przeciwną płcią chyba również groziła śmierć.

 

I ostatni cytat odnośnie tego co miało miejsce pod koniec 16 odcinka. To było po tym jak

nie udało im się znaleźć Marii i Mamoru. Zbudowali domek podczas śnieżycy.

 

Wtedy był ich

pierwszy raz

Ciekawe jak Saki i Satoru się z tego wytłumaczyli.
Chociaż oni byli uprzywilejowani w stosunku do innych bohaterów anime, więc zapewne zrobiono dla nich wyjątek.

 

That night we slept together in the snow hut.
It was my first time being penetrated, and more painful than I had imagined. Maria and
I had experimented with each other quite a bit, but intercourse between male and female was
totally different, and it hurt.
“Are you okay? Does it hurt?” Satoru asked, stopping in mid-motion.
“Mhmm. Wait a little. I’ll get used to it soon,” I answered through gritted teeth.
Why was life so unfair to woman? I complained mentally. In addition to the
inconvenience of forty weeks of pregnancy, we also have to go through pain that a man
could never endure in order to give birth. So why does s*x have to hurt too?
“Don’t push yourself.”
“It’s fine. …doesn’t it hurt for you?”
“Not at all.”
I suddenly realized that although Satoru knew full well I was in pain, he was too aroused
to stop. And far from empathizing with me, he was probably getting off on it. What an
asshole.
But soon the pain disappeared. I felt myself growing wet. Instead of feeling like I was
being forced into something unpleasant, pleasure began to take hold.
I moaned and Satoru asked, “Does it feel good?”
“You idiot.”
It was an unneeded question. Instead of answering, I raked his back hungrily.
So I was no longer a virgin. And now I was forced to think about how I would pass our
next physical exam. Once again, it was the woman who had to deal with it.
Satoru’s movements grew more intense. Even as I felt my pleasure mounting, I had a
moment of panic. If I got pregnant, things would get really complicated.
But before I could stop him, Satoru froze.
I thought he had finally realized the problem, but that wasn’t it.
He was looking down at me with an expression of such love and tenderness, I thought
he was about to cry.
I had a sudden realization. His look wasn’t directed at me. I wasn’t sure how, but he
seemed to see in me the shadow of the boy he had never stopped loving.
At the same time, I felt from the bottom of my heart a longing for the same boy.
Satoru started moving again, faster this time.
I was quickly reaching my climax. When I orgasmed, the face I saw was no longer
Satoru’s, but another boy’s.
Both of us were using each other to make love to someone who was no longer in this
world. It might be extremely abnormal, and you might even say we were cheating on each
other, but we both knew and wanted it.
After I orgasmed, Satoru pulled out and came on the wall of the hut.
For a while, we simply lay panting.
Even in the pleasant afterglow of s*x, the words the faceless boy had said in my dream
went around and around in my mind.
Why did tell me what he did?
He told me not to aid Maria’s escape.
And that she had to die.

 

[indywidualistaA]

Jedno z najlepszych anime jakie oglądałem, aż wziąłem się za mangę... Różni się i to bardzo :P Nimniej i tak mi się podobało

[armoro]

Jedno z najlepszych anime jakie oglądałem, aż wziąłem się za mangę... Różni się i to bardzo :P Nimniej i tak mi się podobało

Ta manga poszła w jakiś yuri fanserwis (już nie mówiąc o wielu innych zmianach dotyczących fabuły i postaci). Oryginalnym źródłem anime była książka (novel), a nie manga.

 

W powyższym moim poście możesz przeczytać niektóre cytaty z tej książki.

[indywidualistaA]

@armoro

 

Tego to niewiedziałem :P Ale zgodzę się z tym yuri

[Gość]

­Tak mnie ostatnio korciło, żeby to obejrzeć i w końcu zacząłem. Te kilka pierwszych odcinków oglądało się super  Momentami troszkę nudne, ale co tam. Klimat nie powiedziałbym, że ciężki...jakoś nawet bardzo nie zwracałem na to uwagi, nie narzekałem, tylko dalej oglądałem.

1 ep i od razu na początku krew. Koniec 1 epa, ciarki na plecach. OST klimatyczne. Mordy szczuroludzi niezbyt przyjemne były, ale przeżyłem. Tła bardzo ładne. Jestem po 8 odcinku i się trochę zdziwiłem... Prince of Strinde, które droppnąłem to nic przy tym Pierwsza pewna niechęć do serii. Mam nadzieję, że mi to fabuła bardzo wynagrodzi i dalsze plot-twisty.

 

 

Jak zobaczę całe to najwyżej z-edytuję

[sebasku√6]

­Tak mnie ostatnio korciło, żeby to obejrzeć i w końcu zacząłem. Te kilka pierwszych odcinków oglądało się super  Momentami troszkę nudne, ale co tam. Klimat nie powiedziałbym, że ciężki...jakoś nawet bardzo nie zwracałem na to uwagi, nie narzekałem, tylko dalej oglądałem.

1 ep i od razu na początku krew. Koniec 1 epa, ciarki na plecach. OST klimatyczne. Mordy szczuroludzi niezbyt przyjemne były, ale przeżyłem. Tła bardzo ładne. Jestem po 8 odcinku i się trochę zdziwiłem... Prince of Strinde, które droppnąłem to nic przy tym Pierwsza pewna niechęć do serii. Mam nadzieję, że mi to fabuła bardzo wynagrodzi i dalsze plot-twisty.

 

 

Jak zobaczę całe to najwyżej z-edytuję

Fabuła właśnie się zaczyna dopiero po paru pierwszych odcinkach... Potem zapewniam Cię, że wszystko Ci wynagrodzi te ryje szczuroludzi.

[armoro]

Te kilka pierwszych odcinków oglądało się super  Momentami troszkę nudne, ale co tam.

Nie może być nudne anime, w którym

zabijane są dzieci.

Ten klimat był wyjątkowy i było widać, że ogląda się coś bardzo mrocznego i ambitnego.

Klimat nie powiedziałbym, że ciężki...jakoś nawet bardzo nie zwracałem na to uwagi, nie narzekałem, tylko dalej oglądałem.

Powiedziałbym, że od I odcinka był ciężki klimat i zarazem taki bardzo tajemniczy klimat.

Prince of Strinde, które droppnąłem to nic przy tym Pierwsza pewna niechęć do serii.

Nie ma takiego anime.

Mam nadzieję, że mi to fabuła bardzo wynagrodzi i dalsze plot-twisty.[/font]

To anime jest prawie, że arcydziełem, ale niestety wyciskaczem łez.

[indywidualistaA]

 

Nie ma takiego anime.

 

Jak nie ma, jak jest

 

Co jeszcze do Shinsekai yori.

Ostatecznie anime zmusza oglądającego do zastanowienia się, która ze stron jest ta zła. Ludzie, czy szczuroludzie (chyba tak się nazywali?). Tak naprawdę od pierwszego  było czuć, że

 

 

Ten klimat był wyjątkowy i było widać, że ogląda się coś bardzo mrocznego i ambitnego.

^

Tak jak @armoro napisał. Ta końcówka w pierwszym odcinku, gdy dorosła (narratorka)Saki wspomniała o tym, że zapomnieli o 5 osobie - aż ciarki po mnie wtedy przeszły. 

Dużo osób narzekała (w komentarzach, tutaj w sumie też) na homoseksualizm, ale akurat mi to nie przeszkadzało. 

Ale tak, animu jest z*******e i u mnie siedzi w top5 

[Gość]

­@armoro

@indywidualistaA

 

Homoseksualizm - Chyba faktycznie sam problem nie leży w tym, o ile zostanie jakoś dobrze ukazane. W Prince of Stride zwykłe przytulanki facetów wkurzały, tutaj też trochę podobne rzeczy denerwują z lekka, lecz mroczny, tajemniczy klimat powoduje, że chce się więcej. Łatwo się idzie w ten klimat wpasować. Co będzie dalej? ..Klimat ostatecznie bardzo dobry. Skoro już dali Shounen-ai, to niech podwoją Shoujo-ai ... Na pewno yaoistki nie narzekały

 

Patrząc na oceny na malu, myślałem, że więcej ludzi skończyło Shinsekai, jak prawie każdy komentarz jest pozytywny, na który trafiłem, oczywiście bez spoilerów. Takie Boku Dake za jakiś czas obejrzy więcej osób, w zasadzie już je przebiło pod względem oceny (tymczasowa bo bajka wychodzi, ale przecież chyba dużo się nie zmieni - Rank 10) Obydwie serie bardzo dobre, jakbym miał wskazać, które lepiej mi się ogląda, nie wiem czy nie byłoby to SY 

 

 

 

To anime jest prawie, że arcydziełem, ale niestety wyciskaczem łez.

 

Niestety? Nie wiem jeszcze czy się wzruszę, ale to chyba dobrze, że jest wyciskaczem łez  Anime ma w gatunkach: Horror, dramat itp. Takie sceny, na których można się wzruszyć tylko pomagają się serii wybić, jeszcze lepiej się ogląda i ocena idzie w górę. Zależy też jak twórcy to pokażą, kto np. zginie itd. Mój punkt widzenia.

[armoro]

Dużo osób narzekała (w komentarzach, tutaj w sumie też) na homoseksualizm, ale akurat mi to nie przeszkadzało.

Skoro już dali Shounen-ai, to niech podwoją Shoujo-ai

W tym anime to było uzasadnione fabularnie i logicznie wytłumaczone. Zresztą na kim byli wzorowani ludzie w tym anime? Pamiętasz ten odcinek, w którym to mówili?

Związki przeciwnej płci były zabronione w ich wieku, a homo wprost przeciwnie (oczywiście to tylko przejściowe). Wiadomo dlaczego.

Poza tym z tego co pamiętam, to tylko jeden odcinek był bardziej na tym skupiony, więc tyle co nic.

 

Takie sceny, na których można się wzruszyć tylko pomagają się serii wybić, jeszcze lepiej się ogląda i ocena idzie w górę. Zależy też jak twórcy to pokażą, kto np. zginie itd. Mój punkt widzenia.

W tym anime jest całkiem inaczej, gdyż praktycznie nic nie mówią i nie pokazują wprost. Ten największy dramat sam w sobie jest bardzo tajemniczy, ale niestety oczywisty.

 

Odnośnie dzieci, to tak naprawdę wszystko zostało wyjaśnione w jednym odcinku, czyli okazało się, że one nie mają

praw człowieka. Więc każde mogło być bez problemu usunięte, jeśli tak zdecydowali dorośli.

 

W ogóle sam pomysł na te wielkie pomniki był wyjątkowy. Początkowo nie wiedziałem o co w tym chodzi, a było to logiczne od początku.

Skrajnie smutne.

[Brand.]

Aktualnie zabrałem się wczoraj za tą serię i jak narazie jest wszystko fajnie zrobione.

[indywidualistaA]

Ale co mnie najbardziej zaskoczyło... Że Saki na koniec była z

Satoru

. Serio, nie spodziewałem się tego. 

Ale i tak lepiej by było, gdyby została z Marią

RIP

A, co do postaci... Wkurzał mnie Mamoru, czy jak on tam się zwał... Jak oni go w mandze tyrali, to nie mam pytań

 

 

 

W tym anime to było uzasadnione fabularnie i logicznie wytłumaczone. Zresztą na kim byli wzorowani ludzie w tym anime? Pamiętasz ten odcinek, w którym to mówili?
Związki przeciwnej płci były zabronione w ich wieku, a homo wprost przeciwnie (oczywiście to tylko przejściowe). Wiadomo dlaczego.
Poza tym z tego co pamiętam, to tylko jeden odcinek był bardziej na tym skupiony, więc tyle co nic.

To był chyba 8 odcinek.

Najbardziej zasmucił mnie ten list... 

 

Miałem jeszcze o coś zapytać... A, było potem powiedziane coś związku z tą 5 osobą? (nie pamiętam za bardzo)

 

Śilver przeczytaj mangę (pierwsze chaptery) #yuri_confirmed.

[armoro]

Ale co mnie najbardziej zaskoczyło... Że Saki na koniec była z

Satoru

. Serio, nie spodziewałem się tego. 

Ale i tak lepiej by było, gdyby została z Marią

RIP

A, co do postaci... Wkurzał mnie Mamoru, czy jak on tam się zwał... Jak oni go w mandze tyrali, to nie mam pytań

Jedyny, który przeżył, a poza tym pamiętasz początek anime, jak mieli 12 lat? Rewelacyjnie pokazali ten instynkt seksualny (który zresztą wcześniej był wyjaśniony).

 

To był chyba 8 odcinek.

To był odcinek jak spotkali tą chodzącą bibliotekę, czyli blisko początku anime. Zresztą większość tajemnic anime, zostało wyjaśnionych blisko początku serii. Bardzo mnie to zaskoczyło.

Najbardziej zasmucił mnie ten list...

A mogło się skończyć dobrze. Tak niewiele brakowało. Poza tym to strasznie irytujące, że nigdy nie podano szczegółów, czyli nie wyjaśniono, co się z nimi działo.

 

Miałem jeszcze o coś zapytać... A, było potem powiedziane coś związku z tą 5 osobą? (nie pamiętam za bardzo)

Pojawiła się tylko chwilami we wspomnieniach Saki, bo pamięć była modyfikowana wiadomo komu (mowa o wieku).

Śilver przeczytaj mangę (pierwsze chaptery) #yuri_confirmed.

Tyle, że ta manga to byle co. Anime powstało na podstawie książki, a nie mangi.

Co ciekawe, to w tej książce jest nawet seks opisywany i to zarówno lesbijski, gejowski jak i hetero.

[Zaciesz]

To anime zostało jedną z moich ulubionych serii, dawno żadne anime mnie tak nie wciągnęło. Owszem, ma troche wad, ale zalet o wiele więcej.

 

 

 

Najbardziej zasmucił mnie ten list...

Oj, mnie też.

 

 

 

 

Miałem jeszcze o coś zapytać... A, było potem powiedziane coś związku z tą 5 osobą? (nie pamiętam za bardzo)

 

 

Tak jak wyżej napisał armoro, a w 23 odcinku przypomniała sobie jego imię i twarz, do tego objawił jej się cały, zresztą mówił sam on w jej umyśle, że część jego duszy jest w niej

 

[indywidualistaA]

 

 

Jedyny, który przeżył, a poza tym pamiętasz początek anime, jak mieli 12 lat? Rewelacyjnie pokazali ten instynkt seksualny (który zresztą wcześniej był wyjaśniony).

Trochę się nie dogadywali Na samym początku właściwie, gdy rozmawiali z

tą chodzącą bilbioteką

. No, ale wszystko od tego się zaczęło. Podobało mi się to, jak oni wszyscy powoli się zmieniali.

 

 

 

To był odcinek jak spotkali tą chodzącą bibliotekę, czyli blisko początku anime. Zresztą większość tajemnic anime, zostało wyjaśnionych blisko początku serii. Bardzo mnie to zaskoczyło.

 

Racja, mój błąd.

 

 

 

A mogło się skończyć dobrze. Tak niewiele brakowało. Poza tym to strasznie irytujące, że nigdy nie podano szczegółów, czyli nie wyjaśniono, co się z nimi działo.

Mogłaby powstać jakaś OVA, ale nie, będzie można się tylko domyślać...

 

 

 

To anime zostało jedną z moich ulubionych serii, dawno żadne anime mnie tak nie wciągnęło. Owszem, ma troche wad, ale zalet o wiele więcej.

 

Mi trochę nie podobało się poprowadzenie fabuły (?) w ostatnich odcinkach.

 

I takie pytanie, kto wg. Was, był tym złym?

[armoro]

I takie pytanie, kto wg. Was, był tym złym?

Saki stwierdziła, że dorośli z tej wioski, źle postępowali odnośnie dzieci.

Poza tym tamten szczurek również postąpił bardzo źle. Wiadomo, że mógł czuć się pokrzywdzony, ale to co zrobił, go w żadnym razie nie usprawiedliwia.

 

Ogólnie to anime jest skrajnym dramatem. Autor nie wprowadził praktycznie nic pozytywnego.

[indywidualistaA]

Saki stwierdziła, że dorośli z tej wioski, źle postępowali odnośnie dzieci.

Poza tym tamten szczurek również postąpił bardzo źle. Wiadomo, że mógł czuć się pokrzywdzony, ale to co zrobił, go w żadnym razie nie usprawiedliwia.

Też tak uważam.

[Gość]

Bajka przed momentem skończona, także już można zajrzeć do tematu i przeczytać Wasze spoilery  

 

­Kreska, animacja oraz soundtracki - od samego początku po koniec, genialne. Było na czym oko zawiesić, uszy nie bolały, a wręcz przeciwnie. Osty całkiem dobre 

napięcie budowały. 

Fabuła - również super. Ambitne anime dla ambitnych widzów osadzone w świecie Sci-Fi. Każdy odcinek powodował, że chciało się więcej, bo może jakiś plot-twist będzie? bo ktoś może zginie, ktoś przeżyje itd. aczkolwiek nie przypominam sobie takiego momentu, w którym coś tak bardzo wstrząsnęło mną, że musiałem np. wstrzymać odcinek i pomyśleć co się właśnie stało. 

 

Chwilami mnie to wkurzało w bohaterach:

 

 

Saki broniła się przed używaniem przemocy, zabijaniem

Satoru, wariat, w gorącej wodzie kąpany. Przynajmniej wydawał się bardzo inteligentny, szczególnie w późniejszych odcinkach

Mamoru, beksa

 

 

Najmniej chyba wkurzała Maria, od 8 odc. do końca, chociaż jak widzicie, przynajmniej było zróżnicowanie. Ponadto Tomiko dała się lubić

 

Od chwili kiedy Shun

zgadzał się z prawie wszystkim co powiedziała Saki, a Satoru jej robił nazłość, przeczuwałem, że właśnie to oni będą razem i tak się właśnie stało. #Silver_Guru :P

 

 

Wzruszyłem się raz kiedy

ta dziewczyna połykała 4 tabletki na raz, Saki płakała

Już się nie wzruszyłem do samego końca, były jednak takie momenty gdzie było prawie, że smutno.. było żal postaci

Yakomaru mówi, że jest człowiekiem, a wszyscy się śmieją

oraz

Saki "rozmawiała" z Yakomaru, a raczej z tym co po nim zostało

 

 

Wiele było takich chwil, gdzie

sobie mówiłem: Ta osoba jest zła, nie bo ta, nie bo tamta. W końcu wyszło, że nikt nie jest winny, wszyscy mają coś za uszami, a przynajmniej większość z postaci

Tak jak w życiu zresztą.

 

Co bym zmienił / dodał:

Dałbym z 1 odcinek więcej / jakieś OVA może? Nie obraziłbym się też jakby było więcej dramatu jeszcze, jakby

Shisei przed śmiercią coś więcej pokazał

jakby scena, w której

śmierć demona - dziecka, mogłaby zostać ukazana w nieco drastyczniejszy sposób? smutniejszy?

za mało

destrukcyjnej mocy było pokazane z jego strony

 

 

Odejście

Kiroumaru czy Shuna

się lekko wynudziłem. 

 

SY przypomniało mi o innych anime, które już gdzieś widziałem: najbardziej Nagi no Asukara oraz Higurashi (no tutaj akurat widziałem tylko kilka screenów, zwiastun) Wszedłem z ciekawości na mala > rekomendacje, patrzę, a tam na samej górze są te bajki podane

[Ayume]

Jedno z moich ulubionych anime  Z tego co mi się wydaje, trzeba mieć już parę lat na karku, by w pełni je zrozumieć, a właściwie powieść, na podstawie której było tworzone. Warto poszukać po necie powieści (kiedyś chyba była na jakimś portalu tłumaczona), by w pełni skumać, o co chodziło w anime. Kilka kwestii jest absolutnie niewytłumaczonych, jak np.

 

Związki homoseksualne w okresie dojrzewania, czy też jak doszło do związku Marii z Mamoru.

 

 

Ogólnie, pierwsze chyba 3, czy 4 odcinki przeszłam z dużym oporem. Anime wydawało mi się nudne, typowa historyjka o dzieciakach, bez głębszego sensu. Ale po tym akcja bardzo się rozkręciła i nabrała większej powagi, co sprawiło, że wszystkie odcinki obejrzałam w ciągu jednego dnia.

Osobiście uważam, że tytuł w dość ciekawy sposób pokazuje, że na świecie nie wszystko co białe jest dobre, a to co czarne jest złe. Zaraz przy uczuciu bólu i cierpienia istniał inny cel, jak obrona "ludzi".

 

 

Zabijali by przetrwać, zabijali by ochronić. Ciężko jednogłośnie powiedzieć, czy to było dobre, czy też złe.
Ale tak niestety wygląda ludzka egzystencja.

 

[armoro]

Anime przed momentem skończone, także już można zajrzeć do tematu

Dosyć długo oglądałeś to anime.

aczkolwiek nie przypominam sobie takiego momentu, w którym coś tak bardzo wstrząsnęło mną, że musiałem np. wstrzymać odcinek i pomyśleć co się właśnie stało.

Odnośnie Marii to nie mogłem uwierzyć. Miałeś tak samo?

I tamta dziewczyna blisko końca anime. Na początku miało się nadzieję na wiadomo kogo.

Chwilami mnie to wkurzało w bohaterach:

 

Saki broniła się przed używaniem przemocy, zabijaniem

Co masz na myśli?

Z tego co wiem, to zawsze robiła to co trzeba.

Satoru, wariat, w gorącej wodzie kąpany. Przynajmniej wydawał się bardzo inteligentny, szczególnie w późniejszych odcinkach

On również postępował rozsądnie.

Mamoru, beksa

Może nie beksa, ale miał za słaby umysł na to wszystko. Maria niestety z jego powodu tak skończyła, a była rewelacyjną bohaterką.

Najmniej chyba wkurzała Maria

Takie słowo jak "wkurzała" w ogóle nie istnieje w tym anime. Jeśli już je użyć to w odniesieniu to władz szkoły, którzy wiadomo co robili z dziećmi.

Ponadto Tomiko dała się lubić

Tomiko robiła wszystko dla Saki. Tylko z jej powodu ta grupka bohaterów, była traktowana łagodniej niż inne dzieci.

 

Od chwili kiedy Shun zgadzał się z prawie wszystkim co powiedziała Saki, a Satoru jej robił nazłość, przeczuwałem, że właśnie to oni będą razem i tak się właśnie stało.

Shun celowo zaczął odpychać Saki od siebie. W ogóle jego wątek był też wyjątkowo smutny i dramatyczny. Aż sam byłem tym zaskoczony.

  

Wzruszyłem się raz kiedy ta dziewczyna połykała 4 tabletki na raz, Saki płakała

Ta dziewczyna ze wspomnień Tomiko?

Mimo, że w samym anime jej nie było, to jednak wystarczyła opowieść Tomiko, żeby wzruszyć widza do łez.

Saki płakała tak samo, jak ten kto to oglądał.

 

  

Już się nie wzruszyłem do samego końca, były jednak takie momenty gdzie było prawie, że smutno..

Cały wątek Marii był skrajnie dramatyczny. Po prostu wyciskacz łez. Po obejrzeniu całej serii, to widza ogarnia praktycznie depresja.

Coś podobnego do Shigatsu. Z tym, że Shin Sekai Yori to genialne anime pod każdym względem, a Shigatsu było prawie, że gniotem (zachowania postaci i nuda).

  

Yakomaru mówi, że jest człowiekiem, a wszyscy się śmieją

Tego czegoś nie było mi żal. Ohydny i bezlitosny potwór.

 To co zrobił nie można usprawiedliwić. Za to jego kara była wspaniała. Jedyne pocieszenie dla widza po jego czynach.

 

Nie obraziłbym się też jakby było więcej dramatu jeszcze

Powiedz, że ty sobie kpisz sobie? Przecież dramatu było stanowczo za dużo.

Prawie od początku do końcu tylko dramat, bez odrobiny szczęścia.

Wszystko zmierzało w stronę tragedii, a ostatni wątek to już masakra.

Autor książki zrobił skrajność pod tym względem.

 

jakby scena, w której śmierć demona - dziecka, mogłaby zostać ukazana w nieco drastyczniejszy sposób? smutniejszy?

Jak czytam, to co napisałeś, to kojarzysz mi się z gimbusem, który jara się brutalnością i krwią w Elfen Lied, a pozostałe elementy niewiele dla niego znaczą.

Powinieneś napisać, że ich dziecko mogłoby być ocalone, a nie skończyć w tak smutny sposób.

  

Odejście

Kiroumaru czy Shuna

się lekko wynudziłem.

Nawet jeden odcinek w tym arcydziele nie był nudny.

  

SY przypomniało mi o innych anime, które już gdzieś widziałem: najbardziej Nagi no Asukara oraz Higurashi (no tutaj akurat widziałem tylko kilka screenów, zwiastun) Wszedłem z ciekawości na mala > rekomendacje, patrzę, a tam na samej górze są te anime podane

Shin Sekai Yori było dużo lepsze od tych anime, które wymieniłeś.

To po prostu perełka wśród anime.

Jedno z moich ulubionych anime  Z tego co mi się wydaje, trzeba mieć już parę lat na karku, by w pełni je zrozumieć, a właściwie powieść, na podstawie której było tworzone.

Trochę czytałem i faktycznie była chwilami znacznie bardziej rozbudowana. Również co ciekawe był opisany seks bohaterów. Bardzo mnie to zaskoczyło.

Warto poszukać po necie powieści (kiedyś chyba była na jakimś portalu tłumaczona), by w pełni skumać, o co chodziło w anime. Kilka kwestii jest absolutnie niewytłumaczonych, jak np.

 

Związki homoseksualne w okresie dojrzewania, czy też jak doszło do związku Marii z Mamoru.

 

To może napisz o co chodziło z Marią i Mamoru?

Poniżej link do książki.

http://shinsekai.cadet-nine.org/

 

Ogólnie, pierwsze chyba 3, czy 4 odcinki przeszłam z dużym oporem. Anime wydawało mi się nudne, typowa historyjka o dzieciakach, bez głębszego sensu.

Ty sobie kpisz? Nie widzę innego wytłumaczenia.

Przecież już pierwszy odcinek pokazywał, że dzieje się coś bardzo tajemniczego, a zarazem smutnego.

Nie wiem jak trzeba oglądać, żeby tego nie załapać.

Zresztą jedna z ich koleżanek zniknęła pod koniec pierwszego odcinka, a to powinno dać każdemu wiele do myślenia.

Pamiętam, że jak to oglądałem, to miałem nadzieję na coś szczęśliwego, a niestety.

 

Ale po tym akcja bardzo się rozkręciła i nabrała większej powagi, co sprawiło, że wszystkie odcinki obejrzałam w ciągu jednego dnia.

Większej powagi?

Przecież w tym anime większa powaga była już od początku I odcinka.

Sam klimat i zachowania postaci świadczyły o tym, że to będzie coś innego i na pewno nie zabawnego.

Właśnie potem anime szło jedynie w stronę coraz większego dramatyzmu.

  

Zabijali by przetrwać, zabijali by ochronić. Ciężko jednogłośnie powiedzieć, czy to było dobre, czy też złe.

Potworki robiły źle. To ich nie usprawiedliwiało.

[Why]

Właśnie skończyłem oglądać i jestem pozytywne zaskoczony. Dobra kreska, świetny soundtrack i odczuwalny, mroczny klimat.
Od samego początku prawie zmagali się z

przekonaniami osób dorosłych

, które później przybrały nieludzkie podejście do wszystkiego. 
Przed ukończeniem akademii każdy z nich

był traktowany, jak potencjalny Akki albo Gouki

, strasznie tego pilnowano. O wiele trudniej było zapewne rodzicom, który o tym wszystkim wiedzieli. To było dobre i postawiło mnie w sytuacji, w której z jednej strony jest się za, a z drugiej (w większości) nie popiera się tego działania.
Poruszony został temat związków

homoseksualnych. Nie za bardzo? Poinformowała o ten ślimak-biblioteka

i to było nie najgorsze, bo wskazało, jak dużo zależy od odpowiedniej

modyfikacji genomu

oraz jak bardzo chciano, żeby ludzkość przeżyła i nie wróciła do czasów starożytnych (naszych). Jednak po tym, jak był ten skok czasowy, w którym

Shun i Satoru

byli razem i tak samo stało się z

Saki i Marie

. Trochę agresywnie wskoczono w ten temat, a z

Mamoru

zrobiono prawie pewną

ofiarę Kotołaka

. Dziwne było też to, że każdy z nich potrafił zmienić

swoją orientację

. Chyba dobry tok:

wyznanie Saki do Shuna, później sytuacja w klatce pomiędzy Saki i Satoru, następnie był skok, gdzie Shun był z Satoru i Saki z Marie chyba były razem, albo się TO O całowały. Później zerwanie Shuna z Satoru i jego odejście. Później Saki-Shun wyznają sobie miłość, a na końcu Saki zachodzi w ciążę z Satoru

. Trochę dziwne, ale nie takie, żeby odrzucało. Może wszystko przez tą modyfikację?
Raczej żaden bohater nie wkurzał mnie jakoś specjalnie. Mamoru dało się przeżyć.
Trochę poniżej poziomu była śmierć

Kiroumaru

, ale miała sens. 
Tomori była fajną postacią, miała swoje uzasadnienie w podejmowanych przez nią działaniach, które później dało nam się zobaczyć. 
Informacja na sam koniec o tym mieszaniu DNA

kretoszczura z ludzkim

była... super? 
Podobał mi się element narracyjny w niektórych momentach oraz to, że w odcinku, na którym

płynęli kajakami

narrator podkreślił coś w stylu

informacji o Marii i o tym, że gdyby nie ona, to wiele ludzkich żyć zostałoby ocalonych

, a całość ta została dopiero nabrała sensu kilkanaście odcinków dalej.
Anime z "przekazem"? Może. 
Na pewno klimat razem z muzyką i fabułą to mocna strona tej bajki. Kreska nie jest odrzucająca, a postacie są wykreowane nie na takie, żeby widza zdenerwować, a na protagonistów przedstawiających idealnie cały świat, w którym zostali osadzeni.

[armoro]

Właśnie skończyłem oglądać i jestem pozytywne zaskoczony. Dobra kreska, świetny soundtrack i odczuwalny, mroczny klimat.

Jest więcej świetnych anime, ale to jednak jest jednym z najlepszych.

Jednak po tym, jak był ten skok czasowy, w którym

Shun i Satoru

byli razem i tak samo stało się z

Saki i Marie

. Trochę agresywnie wskoczono w ten temat, a z

Mamoru

zrobiono prawie pewną

ofiarę Kotołaka

.

Faktycznie to było takie nagłe. Jednak najgorszy jest ten brak większych wyjaśnień, bo z tego powodu wielu widzów potraktowało te sceny homo jak fanserwis (a nie o to chodziło).

Dziwne było też to, że każdy z nich potrafił zmienić

swoją orientację

.

Trzeba dokładniej poczytać o tych Bonobo, bo ludzie mieli ich geny. To wiele wyjaśnia.

i

Saki z Marie chyba były razem, albo się TO całowały.

 

Prawdę mówiąc, to tam zawsze był seks (chociażby ich ostatnie spotkanie), ale w anime to oczywiście ocenzurowali.

Mówię jak było w oryginalnej książce.

Trochę poniżej poziomu była śmierć

Kiroumaru

, ale miała sens.

Żeby zabić

dziecko to musiał poświęcić swoje życie.

 

Autor wprowadzał wielokrotnie maksymalny dramat.

narrator podkreślił coś w stylu

informacji o Marii i o tym, że gdyby nie ona, to wiele ludzkich żyć zostałoby ocalonych

, a całość ta została dopiero nabrała sensu kilkanaście odcinków dalej.

Saki tak mówiła, ale trudno winić Marię. Tego nikt by nie przewidział. Marii było jedynie bardzo żal.

Na pewno klimat razem z muzyką i fabułą to mocna strona tego anime.

Ta muzyka to arcydzieło. Tak ładna i klimatyczna jak nieliczne. W dodatku to samo odnośnie openingów i endingów.

Kreska nie jest odrzucająca, a postacie są wykreowane nie na takie, żeby widza zdenerwować, a na protagonistów przedstawiających idealnie cały świat, w którym zostali osadzeni.

W wersji BD są poprawki grafiki, gdyż w TV zdarzały się wpadki.

 

No i ogólnie ten cały świat, to chyba najbardziej okrutny, jaki kiedykolwiek widziałem w jakiejkolwiek produkcji.

 

Dla mnie największą wadą całego anime jest ta ogromna dziura pomiędzy drugim, a trzecim przeskokiem czasowym.

[Gość]

­@armoro

 

Długo? Tak wyszło, nie miałem na tyle czasu. Ponadto Ja się dziwie, że w ogóle tak szybko to skończyłem Bardzo dobre całościowo anime, wciągnęło mnie. Fabuła, klimat....

 

Niech Ci będzie. Żadna z postaci, tej grupki przyjaciół nie zaszła mi za skórę. Byli nawet fajni, ale momentami ich zachowanie wkurzało, to co wymieniłem wyżej. Najlepszymi postaciami byli: Maria oraz Tomiko. W ogóle ten jej cały autorytet

np. jak weszła do Rady Edukacji, broniła Saki

miałem wtedy wielki uśmiech na twarzy. W końcu jak się ma

te ponad 250 lat to się wie to i owo

 

Tak, wzruszyłem się oglądając tą dziewczynę ze wspomnień oraz w momencie śmiania się z Yakomaru, lekko mi się zrobiło go żal. Polubiłem Yakomaru na początku, ale zawsze podejrzanie wyglądał... i nie tylko ze względu na  to, że był szczuroczłowiekiem  Wyszło w końcu szydło z worka. Jak też wspomniałem on, tak samo jak ludzie - nikt nie był bez winy.. jedynie dzieci, które dobrze wiadomo jak je traktowano, ale dosyć mocno uzasadnione. Bo co? Pojawia się demon, wyżyna wszystkich i co dalej? Później już żadne z dzieci miałoby się nie urodzić? Dorośli trochę źle postępowali, ale ten ich strach był mocniejszy... i wtedy jak taką bestię pokonać?

 

Nie napiszę, że to dziecko - demon mogło żyć. Nie mówię, że to anime nie jest dramatem, bo dobrze wpisuje się w ten gatunek. Dramat ten był dobrze widoczny, mimo to 95% scen z jego udziałem mnie jakoś bardzo nie poruszyło na tyle, że miałbym płakać i tak dalej (oprócz tych 3 wyżej, patrz w tym i poprzednim poście) dlatego chciałbym, żeby w takim tworze, którym jest Shinsekai tego dramatu było jak najwięcej, żebym się więcej razy wzruszył itp. 

Mniejszym dramatem było np. Angel Beats, a wywołało we mnie 2x więcej emocji, podobnie jak Elfen Lied. Może to ze względu na wiek, wtedy byłem młodszy.

 

Zgodzę się z tobą, że ogromna dziura pomiędzy drugim, a trzecim przeskokiem czasowym to pewnego rodzaju wada. Fajnie byłoby jakby odrobinę przedłużyli anime, jakby więcej wsadzili do bajki, aczkolwiek komuś może zbytnio nie przeszkadza. 

 

Muzyka super, lecz nie mogę tego powiedzieć o openingu czy drugim endingu. Kwestia gustu.