Wywiad

[invelliosx]

Witam czy mógł by mi ktoś napisać wywiad? bo nie mogę a bardzo bym chciał sam :/ spróbuję się odwdzięczyć jeśli ktoś go dla mnie napiszę

 

PS.Wywiad musi być z postacią rzeczywistą

[Schittset]

Wywiad, ale o czym ?

[InfernoSkull]

Chodzi mu chyba o wywiad, z jakąś rzeczywistą postacią . ( nie ma byc owocem naszej wyobraźni ).

[qqqqwe]

a może byc wywiad z jakims aktorem ?? o naprzykład o karierze aktora tego

?????????

['Shox']

Wywiad z obojętnie jaką realistyczną postacią?

[ConnectinG]

Proszę oto mój wywiad z rzeczywistą osobą.

 

Wywiad na temat stanu wojennego w Polsce w 1981 roku.

 

Ponad dwadzieścia lat temu naszą ojczyzną wstrząsnęły wydarzenia grudniowe. Był to stan wojenny .

Dla jednych stan wojenny to czasy manifestacji, nielegalnej prasy, konspiracji .

Dla innych tamte dni to długie kolejki, brak mięsa w domu, kartki na słodycze; to poczucie niepewności wobec zmian, ale i zaciekawienie tym, co się dzieje na ulicach miast. Inni stan wojenny wspominają jako pasmo nieustającej zabawy; dodatkowe, wolne od szkoły dni spędzane na świeżym powietrzu, zamieszki, czołgi, godzina milicyjna, co sprawiało, że życie było ciekawsze, niosło z sobą dreszczyk emocji.

 

- Czy mogę przeprowadzić z panią wywiad na temat stanu wojennego w Polsce w 1981 roku ?

- Oczywiście.

- Co pamięta pani z pierwszego dnia stanu wojennego ?

- W niedzielę, 13 grudnia 1981 r. rano, miliony Polaków dowiedziało się z radiowo-telewizyjnego przemówienia gen. Jaruzelskiego o wprowadzeniu stanu wojennego. Wojskowy przewrót rozpoczął się już przed północą, gdy zablokowano połączenia telefoniczne. Wprowadzając stan wojenny internowano około 6,6 tys. działaczy związkowych i politycznych, zawieszono działalność organizacji społecznych, ograniczono swobodę poruszania się i wprowadzono godzinę policyjną . Przepisy stanu wojennego zakazywały strajków i manifestacji oraz wprowadzały militaryzację zakładów pracy. Wiadomość o ogłoszeniu stanu wojennego była dla większości społeczeństwa zaskoczeniem. Niedzielny ranek zamienił się w koszmar. Mężczyźni prowadzili ożywione dyskusje, kobiety popłakiwały. W domach zapanowała atmosfera zagrożenia. Dzieci bardzo szybko zauważyły te zmiany. Również im udzieliły się nastroje dorosłych. Telewizyjne wystąpienie gen. Jaruzelskiego zburzyło spokój rodzin. Na ogół rodzice starali się wytłumaczyć swym dzieciom, co się dzieje w kraju, jak się trzeba zachowywać, aby uniknąć niebezpieczeństwa.

- Czy bała się pani ?

- Ja się przeraziłam. Myślałam, że to wojna. Pamiętałam opowieści dziadków o przeżyciach w czasie wojny. Bałam się, że czołgi wjadą i zaczną do nas strzelać.

- Wprowadzając stan wojenny Wojciech Jaruzelski dał dzieciom dwa dodatkowe tygodnie ferii zimowych. Uczniowie skrzętnie wykorzystali ten prezent. Większość dzieci bawiła się w domu. Co pani z tego pamięta ?

- Pamiętam, że było wolne w szkole i nie wiedziałam, czy wypada się cieszyć.

- Stan wojenny nie zmienił radykalnie dotychczasowych zabaw i zainteresowań dzieci. Wprowadził jednak do nich specyficzne akcenty. Co pani z tego pamieta ?

- Pamiętam, że tłumaczyłam swej koleżance, iż nie możemy się bawić jak dotychczas na klatce schodowej, bo jeśli przyjdą żołnierze, to nie zdążymy się ukryć w domu. Ale nawet zabawa w mieszkaniu nie była, moim zdaniem , w pełni bezpieczna. Zbudowaliśmy więc z poduszek barykadę, chodziłyśmy po pokoju schylone lub siedziałyśmy pod stołem, bo gdy będą strzelać, to mogą przez okno trafić nas w głowę.

- Stan wojenny przyczynił się do rozbudzenia zainteresowania sytuacją w kraju. Wpłynął również na zmianę, rozkładu zajęć i obowiązków. Rodzice dłużej pracowali lub zmieniły się godziny ich pracy. Czy przypomina się pani coś z tego ?

- Tak, Odczułam, że ojciec pracował ostro. Kiedy to się zaczęło, to on w ogóle nie przychodził do domu. Ciotka z wujkiem przychodzili do nas na noc, bo matka się bała być sama. Natomiast moja mama pracowała w kolegium ds. wykroczeń, a istniał wtedy tzw. tryb przyśpieszony. Gdy zaczęły się rozruchy, to mało że mama miała co którąś sobotę dyżur, to jeszcze całe weekendy musiała być pod telefonem, bo w każdej chwili mogli zadzwonić, że przywieźli "tryb" i trzeba go natychmiast rozpatrzyć.

- Dziękuje za wywiad

- Ja również

 

A mi sie nudziło i jeszcze z Adamem Mickiewiczem ułożyłem

 

Reporter : Dzień dobry nazywam sie *** *** i przyszedłem z moim pomocnikiem *** *** i chcielibyśmy zadać kilka pytań na temat Pana życia i twórczości.

Czy mógłby Pan się przedstawić?

 

AM : Nazywam się Adam Mickiewicz. Urodziłem się w Zaosiu koło Nowogródka, 24 grudnia 1798 roku. Nazywają mnie Wieszczem.

 

Reporter : A może słowo o rodzicach?

 

AM : Pochodzę z rodziny drobnoszlacheckiej, ale nie byliśmy biedni dzięki ojcu, który pracował jako adwokat w mniejszych sądach nowogródzkich. Moja Matka, Barbara z Majewskich, dla ojca zrezygnowała z pracy i zaszczytów dworskich. Oboje byli patriotami, dołożyli starań, aby mnie i moich czterech braci wychować w duchu miłości do Ojczyzny. W rzeczywistości rozdarta zaborami Ojczyzna potrzebowała takich ludzi jak my, aby obudzić naród do walki.

 

Reporter : Jak minęły Pańskie studia?

 

AM : Tajniki literatury zgłębiałem na Uniwersytecie Wileńskim. To były wspaniałe czasy. W czasach studenckich byłem jednym ze współzałożycieli Towarzystwa Filomatów, tajnej organizacji, która z czasem przekształciła się w spiskową organizację narodową.

 

Reporter : Czym zajął się Pan po studiach?

 

AM : W roku 1819 rozpocząłem pracę jako nauczyciel w Kownie, gdzie mieszkałem do roku 1823.Podczas pobytu w Kownie napisałem rozprawę, za którą w roku 1822 otrzymałem tytuł magistra filozofii.

 

Reporter : Co opowie Pan o swoich podróżach po Europie?

 

AM : Początkowo w roku 1829 udałem się do Niemiec, później do Włoch i Szwajcarii. W 1831 r. przyjechałem do Wielkopolski z zamiarem przekroczenia granicy i udania się do ogarniętego powstaniem Królestwa Polskiego, lecz ostatecznie pozostałem w Dreźnie do roku 1832.

 

Reporter : Gdzie udał się Pan po roku 1832?

 

AM : Z Drezna udałem się do Paryża, gdzie osiadłem na emigracji. W 1834 ożeniłem się z Celiną Szymanowską, z którą miałem sześcioro dzieci. W Paryżu nawiązałem współpracę z działaczami emigracyjnymi, pisałem artykuły i pisma publicystyczne.W roku 1840 objąłem katedrę języków słowiańskich w College de France. W Paryżu zaprzyjaźniłem się z fotografem Michałem Szweycerem, oraz w roku 1841 związałem się z reprezentantem nurtu polskiego mesjanizmu ? Andrzejem Towiańskim. W 1844 roku władze francuskie zawiesiły mnie w czynnościach profesora z powodu politycznej wymowy wykładów oraz propagowania towianizmu

 

Reporter : Dlaczego opuścił Pan Francje?

 

AM : W czasie Wiosny Ludów we Włoszech utworzyłem Legion Polski lecz szybko wróciłem do Paryża i założyłem tam pismo " Trybuna Ludów ".

 

Reporter : Jaki był powód Pańskiego wyjazdu do Turcji?

 

AM : Aby tworzyć oddziały polskie (Legion Polski), a także złożony z Żydów tzw. Legion Żydowski do walki z carską Rosją, a także z powodu Wojny Krymskiej trwającej we Francji.

 

Reporter : A teraz ostatnie pytanie. Z jakich dzieł jest Pan najbardziej dumny?

 

AM : Za największe dzieło uznaje mój poemat pt. "Pan Tadeusz". Wielke uznanie z pośród moich dzieł zdobył dramat "Dziady", jak i "Oda do młodości".

 

Reporter : Bardzo dziękuje za rozmowę z Panem. Mam nadzieje, że jeszcze kiedyś się spotkamy i będziemy mogli porozmawiać.

 

AM : Ja również dziękuje i także pałam nadzieją iż jeszcze kiedyś będziemy mogli zamienić ze sobą kilka słów.

 

Liczę na wielkiego +

[Mr0zi0]

Tak łądne kopiuj z ściąga pl